Να το δούμε γιατρέ μου ;;;

Βροχή , επιτέλους βροχή ... και διάθεση για εργασία ... το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις; Βαριέμαι φοβερά, οπότε η ώρα κατάλληλη γι' άλλο ένα παραλήρημα. Οκ θα γράφω λοιπόν σαν πολυβόλο κι ας βγεί στο τέλος ότι θέλει ... Πως τόλεγε κι η άλλη ; ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΜΑ . Μα κι αυτό ένα θέμα είναι ...

Ξέρεις τι παρατήρησα χθες σερφάροντας στα blogs σας; Σε πάρεες κι αυτά έχουν χωριστεί. Κλαμπάκια κι αυτές σαν real life κάτι!!! Ανακυκλούμενες οι επισκέψεις και τα σχόλια. Κύκλοι ομόκεντεροι κάποτε διευρυνόμενοι μα σπανίως τεμνόμενοι. Και παρά τις προγραμματικές δηλώσεις όλοι να υποκύπτουμε στα σχόλια που μας αφήνουν... Πολύ δύσκολο πραγματικά το ν'αδιαφορείς. Ίσως και προβλεπόμενο , γιατί αν καθόλου δεν σ'ενδιέφερε η γνώμη των άλλων ... γιατί να διαλέξείς να εκτεθείς ;;; Τότε ήσυχα - ήσυχα σ'ένα ημερολογιάκι τα αριστουργήματα σου θα κατέθετες !!!

Δεν κρίνω ,όύτε βεβαίως πολύ περισσότερο επικρίνω ! Απλά διαπιστώνω ... Όμως τωρα τελευταία κάπου αισθάνθηκα να αρχίζει να χάνεται το μέτρο. Και απολύτως προσωπικά μιλώντας, ανησύχησα όταν διαπίστωσα τον χρόνο που αφιερώνω σ'ετούτη την ιστορία.
Γι αυτό και συνειδητά αραίωσα ... Δεν έφυγα τελειως , ακόμα εδώ περιπλανιέμαι και σας διαβάζω. Μα περισσότερο σε καινούργιες γειτονιές ανοίχτηκα . Ομως διακριτικά. Δεν αφήνω σχόλια ... Περισσότερο παρατηρητής των μπλογκοφυλών. εξού και η παρατήρηση περί κλειστων τελικά κλαμπ !!! Οπου οι ίδιοι και οι ίδιοι επανέρχονται.

Για σκεφτήτε το λοιπόν για λίγο. Εσείς πόσο χρόνο σ'ετούτη την ιστορία αφιερώνετε;
Κι ακόμα περισσότερο από που αυτόν τον χρόνο κλέβετε ;;; Κι αν έστω "τον κλέβετε" καλώς. Αν όμως τίποτα άλλο καλύτερο όλες αυτές τις ώρες δεν έχετε να κάνετε ... τότε ,απλά λέω ΄τοτε ... μήπως πρέπει να το δούμε γιατρέ μου ;;;

Β ... μπούμ, Α ... μπούμ, Ρ ... μπούμ

... Πάλι από την αρχή, κάτι σαν ... μόνος μου εδώ μέσα ... που βέβαια καλά κι οι δυό μας το ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι αλήθεια.

Μήπως όμως και οι αλήθειες μας κάτι σαν ψέμα στο τέλος δεν μας βγήκαν ;

... Και τώρα λοιπόν τι ; Αυτό που το αφήνουμε καιρό τώρα να σέρνεται ;

Πάντα μου άρεσαν οι μικροί χώροι. Ίσως και να μου'μεινε από τ'οτε που ταξίδευα... Οι χώροι μικροί ναι , μα έξω από τις στενόχωρες καμπίνες , η απεραντωσύνη των θαλασσών. Αντίφαση μα και αληθινή μαγεία. Δεν τους χρειάζομαι τους χώρους τους μεγάλους ... όμως αλοίμoνο, τους ανοιχτούς ορίζοντες , αυτούς , δεν τους διαπραγματεύομαι.

Κι εδώ ; Εδώ τι κάνω ; Μοιράζομαι ; Μα με ποιόν ; Ας πούμε ότι γεμίζω ώρες κι ας μεγενθύνω το λάθος , ας καθυστερώ τις αποφάσεις ...

Αντε λοιπόν ας το πάρουμε πάλι από την αρχή ... οι ώρες άλλωστε να γεμίζουν , αυτό δεν είπαμε ; Μα και οι καθρέφτες παραμορφωτικοί είναι , είδωλα δίνουνε σπασμένα .Γιατί βέβαια δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα.

Κι έμεις ούτε τόσο απελπισμένοι, μα και στις χαρές μας όχι απολύτως χαρούμενοι . Αυτή η αίσθηση , αυτή ...

Πυροβολάω τα γράμματα ένα- ένα Β Α Ρ Ε Θ Η Κ Α ! ! ! Β ... μπούμ , Α ... μπούμ , Ρ ... μπούμ

Κρότο εκκωφαντικό κάνουνε τα γράμματά μου . Κι ύστερα πάλι οι σκέψεις οι δεύτερές , βρε μήπως και είμαστε αχάριστοι ... Σκάτα, είμαι δεκαεξάρης και σας γαμάω τα λύκεια ...

Τι να μου πείς τώρα ; Είσαι σαρανταεξάρης και σου γαμάμε τη ζωή ;;; ρε για δες , ενδιαμέσως διαρεύσαντα τριάντα !!! Pas mal ...

Β ... μπούμ , Α ... μπούμ , Ρ ... μπουμ ...

δώδεκα ακριβώς

Ξεφλουδίζονται και πέφτουν ,
η μιά μετά την άλλη οι μέρες από το μικρό ημερολόγιο του τοίχου σου
αθόρυβα στο πατώμα στοιβάζονται.

Μα για μένα λες κι ο χρόνος πιά να'χει παγώσει .
Ακίνητο στην ίδια θέση να με βρίσκουν,
οι δείκτες του ρολόγιου όταν συναντιούνται...