Friday, June 29, 2007

καφενεία , γενικώς και ... ειδικώς ...





ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
Μολονότι οι πίνακες που ζωγράφισε στην Αρλ είναι γνωστοί για το φως στο οποίο λούζονται τα αντικείμενα, εκείνη την εποχή ο Van Gogh εμπνεόταν επίσης από τη νύχτα. Για αυτόν τον πίνακα χρησιμοποίησε χρώματα πολύ έντονα και οξειδωμένα, δίνοντας ζωή σε μια από τις πιο δυναμικές σκηνές εσωτερικού χώρου.


-------------------------------------------------------------------------------------------------

Στα παλιά καφενεία νιώθω την ίδια ιδιότυπη θαλπωρή πού με τυλίγει πάντοτε σε χώρους όπου είναι αποκλεισμένες οί γυναίκες. Είναι ή ίδια αίσθηση πού είχα όταν ακολουθούσα τον πατέρα μου στα τούρκικα χαμάμ, όταν αργότερα πήγα στον στρατό, και πολύ αργότερα στο Άγιο Όρος. Λες και ή απουσία κάθε θηλυκού στοιχείου να υπαγορεύει μια ξεχωριστή συμπεριφορά, πού εκδηλώνεται μόνον όταν οι άντρες είναι μεταξύ τους. Υπάρχει ελάχιστος ναρκισσισμός ή ένας ναρκισσισμός άλλου τύπου, καθώς και μεγαλύτερη φυσικότητα στον τρόπο πού εκφράζονται. Οι φωτογραφίες πού δημοσιεύονται εδώ είναι από ένα καφενείο πού υπήρχε στη γωνία Πατησίων και Αγίου Μελετίου, απέναντι από το «Μπρόντγουαιη». Το 1982 το είχα επισκεφθεί πολλές φορές σε διαφορετικές ώρες, μόνος ή με κάποιον φίλο, παίρνοντας πάντα μαζί μου και τη φωτογραφική μου μηχανή. "Ηθελα να αποτυπώσω την ατμόσφαιρα πού επικρατούσε εκεί μέσα, λες και κάποιος με είχε προειδοποιήσει, λέγοντας μου πώς αυτό το τόσο χαρακτηριστικό αθηναϊκό καφενείο θα υπέκυπτε στα κελεύσματα των καιρών και θα μετατρεπόταν εκείνη ακριβώς τη χρονιά σε μπουτίκ ανδρικών και γυναικείων ρούχων.Όποτε περνάω από κει, προσποιούμαι πώς ενδιαφέρομαι για τα κομψά ρούχα πού εκτίθενται στις βιτρίνες του, αλλά στην πραγματικότητα προσπαθώ να κοιτάξω πίσω από τα ακριβά ρούχα, ξαναφέρνοντας στη μνήμη μου τη μυρωδιά και τους φωτισμούς του παλιού καφενείου.

Οι περισσότεροι θαμώνες ήταν ηλικιωμένοι πού φορούσαν κοστούμια, γρα-βάτες και καπέλα. Υπήρχε ένας μόνιμος θόρυβος από ομιλίες πού έφτανε ως ένα ορισμένο ύψος και σε προστάτευε από τη σιωπή. Εγώ πήγαινα εκεί για να χωθώ σ' αυτό το προστατευτικό βαμβάκι, οπότε δεν άντεχα την υπερβολική (πολλές φορές εκκωφαντική) σιωπή του σπιτιού μου, πού ακόμα κι όταν ακούγεται μου-σική, μου τρυπάει τ' αυτιά.Έκτος από ελάχιστες εξαιρέσεις, οι άνθρωποι αυτοί ήταν πολύ ήρεμοι, απολάμβαναν με αργές κινήσεις τον καφέ τους, κάπνιζαν, έπιναν ούζο, ρακή, κονιάκ ή μπύρα, και έπαιζαν τάβλι, σκάκι ή χαρτιά. Κουβαλούσαν σχεδόν πάντα στην τσέπη του πανωφοριού τους μια εφημερίδα, πού διάβαζαν με μεγάλη προσοχή. Όταν ήταν με παρέα, σχολίαζαν κάποιο γεγονός, οπότε άρχιζε μια συζήτηση γύρω από την πολιτική, τα τελευταία νέα, την ακρίβεια και τα επιτεύγματα της Ια-τρικής. Μερικοί είχαν μαζί τους φάρμακα πού έπρεπε να πάρουν μια ορισμένη ώρα, οπότε σε λίγο ή κουβέντα επικεντρωνόταν σε θέματα υγείας πού ταλαιπωρούσαν αυτούς τους ίδιους, αλλά και τους συγγενείς και φίλους τους. Σκέφτομαι πώς οι περισσότεροι από αυτούς θα πρέπει να έχουν πεθάνει κι έτσι δεν θα μάθουν ποτέ ότι έχουν εγκλωβιστεί για πάντα στις σελίδες ενός περιοδικού.
[γ. Ισσαρης]


-------------------------------------------------------------------------------------------------
Το καφενείο «Αθηναίος» στην Αλεξάνδρεια



καφενείον το "ΝΕΟΝ" την νυχτα



(Γιάννης Τσαρούχης)

-------------------------------------------------------------------------------------------------


Κ Α Φ Ε Ν Ε Δ Α Κ Ι

Είσαι :

Καφενεδάκι παραλιακό με μπλε τραπεζάκια κι άσπρους
φρεσκοσοβαντισμένους τοίχους .
Με ήχους θαλασσινούς και αυγουστιάτικα μελτέμια .
Με βασιλικό και γεράνια , με μια γαρδένια σε παλιό βαρέλι σκουριασμένο .
Με μυρωδιά ούζου και χταποδάκι στα κάρβουνα .

Σε βρίσκω :

Τ’ απομεσήμερα μ’ αγάπες πυρωμένες , σε γλυκιά ηρεμία
ουρανού ανέφελου παραδομένο .

Με βρίσκω :

Στις μικρές κι αγαπημένες σου συνήθειες .Ίσως και να’ναι
το μόνο σταθερό σημείο , το μόνο στήριγμα όταν όλα γύρω τα
αισθάνομαι να καταρρέουν .
Εσύ πάντοτε με τον ίδιο τρόπο θα τινάζεις το κεφάλι .
Τα φρύδια σου χρόνια τώρα, το ίδιο τόξο σχηματίζουν .

Είσαι :

Καφενεδάκι παραλιακό σε μπλε βαθύ ντυμένο ,
με μυρωδιά καφέ φρεσκοψημένου, σε φλιτζάνι άσπρο χοντρό.
Σε σούρουπο στο Αιγαίο με ανάσες νυχτερινές
και ψίθυρους φορτωμένο .


( When I was young never needed anyone
Make love was just a fun
But now those days are gone …. )

Tuesday, June 26, 2007

ΑΓΓΕΛΙΑ : Αααααβαδιστα....Εντελώς παντεμένη,

(εμπνευσμένο από post της aurora)



Λοιπόν εμπρός για την μεγάλη αποκάλυψη ...
Εντελώς παντρεμένος ων... έναν απλό αλλά βρε παιδί μου επίσης εντελώς αναποτελεσματικό τρόπο έχω βρεί... και μια και δεν τα'χω μέχρι στιγμής καταφέρει λέω να σας τα εξομολογηθώ μπας κι εσείς λύση στο πρόβλημα μου βρείτε...

- Ποιό το πρόβλημα ??? Μα τι άλλο από το άγριο,ακόρεστο και αχαλίνωτο SEX (sic!!!) ,
γιατί 11 χρόνια παντρεμένος , έ , σε όμαδα υψηλού κινδύνου πλέον ανήκω!!! (όποιος έχει περάσει από φάση sex των "εντελώς παντρεμένων" καταλαβαίνει...lol)

Εγώ όμως κάθησα και το σκέφτηκα το πράγμα , αμέ !!!
Είπα : την γυναίκα μας την αγαπάμε , για την κόρη μας πεθαίνουμε και γενικά κάλα είμαι ο αστός , so τι μας λείπει ... ok ,και πως θα το βρόυμε ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους, βεβαίως-βεβαίως ???

Και πάνω που απολάμβανα την χιολιοπαιγμένη τσόντα από την espresso (sic again !!! ), μου ήλθε φίλοι μου οι φλασιά !!! Μα ναι αυτό ήταν ,πως δεν το είχα τόσο καιρό σκεφτεί ??? θα ξεκινήσω BLOG … yesssssssssssssss

To ξεκίνησα λοιπόν χαρά γεμάτος , και να οι λογοτεχνίες, και να οι συμπάθιες και να τα comments … Το ένοιωθα πως πλησιάζω. Επιτέλους θα την βρώ.
Γιατί δεν μπορεί , κυβερνοχώρος έλεγα είναι αυτός ,ε, κάπoio άλλο ναυάγιο της ζωής δεν θα το βρώ; Θα το βρω !!!
Δεν νόμιζα όπως καταλαβαίνετε , ότι έψαχνα ο ανόητος και κάτι το δύσκολο να βρώ!!!Μάλιστα το είχα επαρκώς στην σκέψη μου προδιαγράψει :
Παντεμένη ( ε, να μην έχει δηλαδή και πολλές απαιτήσεις – εξόδους στας διαδκεδάσεις δηλαδη…και τέτοια ) οπότε έλεγα ξεκάθαρο θα ήταν… εκτιμώντας εκείνη το σφριγιλό μου κορμί , θα έπιπτε αμέσως… yes !!!!

Πέντε μήνες μετά ,150 posts, 1012 comments με τόνους συμπάθειας δηλώνω πλήρως απογοητευμένος από εσάς και το κυριώτερο ,χάλασε το dvd και η πουτάνα η espresso ,έπαψε να βάζει τσόντες ...


Monday, June 18, 2007

" ΓΟΥΤΣΟΥ - ΓΟΥΤΣΟΥ "


Μπλογκογούτσου - γούτσου , αυτό ακριβώς !!!
Μα... , είναι το καλύτερο μου εδώ μέσα ... βρε πείτε με ασπλαχνο κι εγωιστή , άκαρδο που τον πόνο τον αβάσταχτο να καταλάβει δεν μπορεί . Εγώ εκεί , θα επιμένω . Τι ραγισμένες καρδιές , τι πουτάνες κοινωνίες που τους αδίκησε τους μπλογκονέους και τις μπλογκονέες ... απ'όλα έχει ο μπαξές !!!
Ξεκινάει λοιπόν "η νέα" και δημοσιεύει το πρόβλημα , βρε θες ο άκαρδος Διευθυντης να'ναι αυτό , βρε μη και να'ναι απροσωπη η στυγνή εργοδοσία ? Ή πάλι "ό μπάμπης" που δεν της καθέται ??? ¨Η το χειρώτερο απ'όλα ... βρε μην είναι εκείνο το φίδι το κολοβό , που μεσα στο σπίτι ολημερίς την είχε ... και τώρα έκεινή τον μπάμπη τον δικό της της τον πήρε ...
Οχι, το πρόβλημα αυτό καθ'αυτό δεν έχει καμία μα καμία σημασία. Αν και βέβαια από προβλήματα ... όσα θες . Δύο είναι όμως οι κατηγορίες οι βασικές... από την μιά τα προβλήματα και από την άλλη οι προβληματισμοί ...(sic!!!)
Ε, εκεί πια το γέλιο , μέχρι δακρύων ... γιατί η γκομενα η σωστή ε, πως , έναν προβληματισμό θα τον έχει , δεν θα τον έχει ???
Εδώ δεν συναντας "μπάμπηδες" και φίδια κολοβά , όχι αυτά είναι προβλήματα για τις δευτεράτζες ... όχι, εδώ κυριαρχεί ο αγνός ο ανόθευτος ο προβλημάτισμος !
( σημ. συνήθως αυτό πάει together με το παραγνωρισμένο συγγραφικό μας το ταλέντο , αλλά όχι , όχι και χιλιες φορές όχι, για την πουτάνα την κοινωνία δεν θα ξεπέσουμε εμείς να πούμε )
Και συνεχίζω ... ε, βρε τι προβληματισμένες έχει ο μπλγκομπαξες !!!
Και να η χιλιοστή της μοναξιάς ανάλυση και να οι Θάλασσες και να τα κύματα , οι νύχτες και οι σιωπές , τα στιχάκια (κι οι λογοκλοπές βεβαίως - βεβαίως ),και ο έρωτας .
Αχ , αυτός ... λίγο πριν την εμμηνόπαυση ... τι σκληρός που είναι , ο ιδεατός βεβαίως - βεβαίως , γιατί του συζυγου ... περί σκληρότητος ούτε λόγος να γίνεται ...
Προβήματα λοιπόν και προβληματισμοί , πόνοι κι αναστεναγμοί , μα και πάλι δεν είναι αυτό το θέμα μας το σημερινό ... Ολά αυτά υπό κάποια εννοια απλά γραφικά θα μπορούσανε να είναι ( αν και εμείς την χαιρόμαστε την δυστυχία των άλλων , για σε παρακαλώ !!! ).
Εκεί καλοί μου που έρχεται η κορύφωση είναι όταν πλακώνουνε οι παρηγορήτρες ...
ε, ρε γλέντια ...
Όλοι, μα βρε όλοι πιά να μας νοιώθουν ;;; και να τα " μην στεναχωρίεσαι " , και τα " θα περάσει βρέ " και βεβαίως οι ευχές: " να του καεί το dvd του κερατά ,κι αυτή η σκρόφα άσπρη πλύση να μην την ξαναματαδεί ..."
Κι ύστερα πλακώνουν κι οι "μπλογκολιγούρηδες" χμ... αυτοί βρε , έλα μου που δεν τους έχεις δει ...
Δεν υπάρχει post πικραμένης μπλογκογκόμενας που να μην έχουνε αφήσει comment ... και λέγε , λέγε το πιστεύουνε οι γλίτσες πως συμπαραστεκόμενοι ... όλο και κάτι για τα δοντάκια τους θα περισέψει !
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


Monday, June 11, 2007

Συμφωνώ ... ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟΝ !!!

insomnia :
Μαύρο φορέμα, λιτο, με πέρλες φορεμένο...
κι εκείνη η κίνηση που με τρελαίνει καθώς το χέρι βιαστικά περνας πίσω από τον σβέρκο μαζεύοντας ψήλα, πάνω από τον αυχένα τα μαλιά σου,παλεύοντας τις πέρλες να κουμπώσεις ...
Δεν τα έζησα , δεν τα'χω δεί , κανένας για σένα δεν μου'χει μιλήσει...
Ομως πιθανόν, εκείνες τις δυό μικροσκοπικές στάλες ιδρώτα , εκεί στο πίσω μέρος του λαιμού σου , αυτές εγώ πρώτος να είδα.
Μ'ακόμα κι αν όλα ετούτα, μόνος μου απλώς τα σκαρφίστηκα ...
Ε, και ... απλως ονειροπόλος !!!

bar-ufo-s :
Έτσι μπορώ να φυλακίζομαι μέσα στις δυο σου στάλες
Κι όταν αργά γυρίζεις και τις πέρλες στο κομοδίνο πλάι σου ακουμπάς
Στο λαιμό σου λαμπυρίζω.
Για να έχει η νύχτα το φάρο της


bebelac :
Κι όσο ο φάρος στο πλευρό της ξαγρυπνά,
φωτίζοντας τον ύπνο της μ’ αέρινα διαμάντια,
εκείνη αργά σηκώνεται και του χαμογελά...
Οι πέρλες πέφτουν, και αργά κυλάνε στο πλευρό της
Και κείνος με το βλέμμα του σκύβει και τις φιλά...

Ευα :
τις αλλες τις περλες που κυλουν στα μαγουλα δεν προκειται κανεις να δει..
κρυμμενο το προσωπο στα χερια...
πολυτιμα πετραδια που η ομορφια τους τρομαζει.
Φυλαξε τα,κρυψτα καλα,
μαζι με τα λογια που δεν πρεπει να ειπωθουν.

Wednesday, June 6, 2007

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Κινήσεις πλαστικές, γεμάτες χάρη, κόντρα στο φως, ενάντια στους ήχους.
Παράταιρη αρμονία μιάς μουσικής ολοένα και πιο προσωπικής .

-Σε κάποιο μακρινό ηλιοβασίλεμα δύο λέξεις να περιμένουν.

Ο χώρος ,ο χρόνος , εγώ καθώς αλλάζω στο πέρασμά του.

-Περιμένουν να τις ανακαλύψεις

Τίποτα σταθερό , η άκρη σε παιδικά χαμόγελα χαμένη .
τι κι αν η ανακάλυψη γίνεται μετά τον αποχαιρετισμό ;
Δεν είναι παρά ένα μήνυμα που ίσως τώρα να ‘χεις λάβει . . .
Λέξεις βουβές , ώρες θανάτου.
Μια θέση , μια πορεία , που έτσι αβίαστα και άτακτα συνάξαμε απάνω τη ζωή μας .
Μα είναι αυτή η δικιά μας η ζωή . Η μία , η μοναδική . . .
Πως μπορέσαμε ;

Η μυρωδιά της νύχτας αυτής και μια άλλη νύχτα να θεριεύει παραμορφωμένη από την απόσταση , θολή, μα και τόσο, τόσο, ζωντανή !

Κι όμως , καμιά αλλαγή το μήνυμα κάπου εχάθη . . .

Όλοι αυτοί που έφυγαν ,σιλουέτες χλωμές κι αέρινες
Με κινήσεις πλαστικές , χάρη γεμάτες ,
κόντρα στο φως , ενάντια στις κραυγές της θέλησης σου.

Όλοι αυτοί δεν είναι που είχες κάποτε αγαπήσει ;
Τώρα εσύ τους έδιωξες ; Αυτοί πήγανε παρακάτω ; Αδιάφορο . . .

Έλα … είναι πιά ώρα , κλείσε το φως , κοιμήσου . . .

Είναι κι αυτή μια νύχτα που θα περάσει, με ή χωρίς εσένα η αυγή θα την διαδεχθεί . Τι κι αν εγώ πνίγομαι ; Τι κι αν προσπαθώ για όλα αυτά να σου μιλήσω ; Για νύχτες δίχως αφή , δίχως όσφρηση και γεύση καμιά . Νύχτες μονότονες που καταλήγουν στα ίδια πάντοτε παγωμένα πρωινά . Αίσθηση κρύου μέταλλου σαν τανάλια να σου σφίγγει την καρδιά . Κι εγώ να γίνομαι ολοένα και πιο γλυκανάλατος . Οι λέξεις μου να σχηματίζουν κλισεδάκια ολοένα και πιο σαχλά : « Πετώντας πέτρες δεν σβήνεται το φεγγάρι » ή « μετρώντας τ’ αστέρια δεν έρχεται ο ύπνος » .

Κι εγώ πάλι δίπλα σου . Δίχως φασαρία και τυμπανοκρουσίες μα εσύ να μην το νοιώθεις , τίποτα να μην καταλαβαίνεις . Ως πότε; Σε τι να ελπίσω υπομένοντας τις απανωτές σου κρίσεις ; Περνάνε οι μέρες , οι μήνες , τα χρόνια . Πόσες νύχτες δεν ήταν σαν κι αυτή ; Ίδιες κι απαράλλαχτες . Χωρίς να βρίσκεις ποτέ το θάρρος μα ούτε και ποτέ να σε κυριεύει η υπέρτατη απελπισία ! Όλα σε τόνους πλάγιους και χρώματα μουντά .

Αν είναι κάτι που δίπλα σου καλά το έμαθα είναι το να μισώ με όλη μου την ψυχή τις ‘‘ χρυσές μετριότητες ‘‘ !


Κι εσύ :Χωρίς να μεθάς από ηδονή
ή ν’ αυτοκτονείς από την πίκρα . . .
γυναίκα που προσποιείται τον οργασμό της,
εκείνον που ποτέ δεν έρχεται ,
κοροϊδεύοντας άραγε ποιόν ;
Μήπως εκείνον που έχει ήδη γυρίσει πλευρό
και ροχαλίζει ;



Ναι στα σίγουρα κι ετούτης της νύχτας οι ώρες προς κάποια αυγή θ’ αργοκυλήσουν .
Θα έλθει όμως μια νυχτιά που η δικιά μου – επιτέλους – η αυγή θα την διαδεχθεί . Μόνο που τότε εσύ δεν θα είσαι πιά εκεί . Μα ακόμα περισσότερο , τότε , ούτε κι εγώ δεν θα είμαι σε θέση την απουσία σου ν’ αντιληφθώ . . .



Labels